Scholenbanden

logo_scholenbanden_280pxScholenbanden is een project tussen het Atheneum Mariakerke en St. Mary’s High School in Kiruhura, Rwanda dat al sinds 2009 loopt. De leerlingen in het project willen het contact tussen beide scholen versterken om zo meer over elkaar te weten te komen. Het zijn immers twee totaal verschillende werelden, en er valt niet te ontkennen dat we veel van elkaar kunnen leren.

De overkoepelende organisatie is ‘VVOB – Scholenbanden‘, waarbij onze school al een gevorderde scholenband heeft met Kiruhura. Meer informatie kan je daarover hier vinden, samen met een filmpje van Kiruhura.

Het project wordt geleid door mevrouw Vanlommel, samen met mevrouw Christiaens en mijnheer Dekerpel, en met eventuele vragen kan je ook zeker bij hen terecht. Mevrouw De Vreese staat hen voortdurend bij met het vertalen van teksten. Verder komen vele ideeën en initiatieven van de leerlingen die bij het project betrokken zijn. Dit zijn leerlingen van alle leeftijden die vrijwillig meehelpen, meedenken en meedoen. Nieuwe leden zijn altijd meer dan welkom!

De groep organiseert maandelijks bijeenkomsten waarbij we nieuwe ideeën bespreken en brainstormen over mogelijke activiteiten die we kunnen organiseren om onze zusterschool te helpen. Deze vergaderingen vinden plaats tijdens de schooluren (voornamelijk dus tijdens de lunchpauzes) in een klaslokaal.

Het hoofddoel van het project is contact onderhouden met St. Mary’s High School, waar we momenteel vrij goed in slagen. We schrijven (en krijgen) brieven, we chatten via facebook, we skypen af en toe en we wisselen newsflashes uit, waarin we elk semester bespreken wat voor belangrijke zaken er hebben plaatsgevonden in beide scholen. De scholenband heeft dan ook een eigen Facebookpagina. Ook zeer belangrijk is het feit dat het de bedoeling is dat er op pedagogisch vlak een uitwisseling leerkracht-leerkracht is. Het zijn dus niet enkel leerlingen die actief betrokken zijn. Het is wel degelijk de bedoeling om IN de les met (en/of rond) de scholenband te werken en om concrete lestips uit te wisselen tussen collega’s.

Als kers op de taart wisselen we soms ook concreet leerkrachten en leerlingen uit! Zo zijn enkele leerlingen van onze school met twee leerkrachten naar Rwanda geweest in 2014, was er bezoek uit Rwanda in najaar 2016, en gingen twee leerlingen met twee leerkrachten opnieuw naar ginder in augustus 2017.

We hopen dat er altijd genoeg geïnteresseerden zullen zijn om dit leuke project te blijven voortzetten, zodat we informatie, lesmateriaal en brieven zullen kunnen blijven uitwisselen en zodat de vriendschapsband tussen beide scholen kan blijven bestaan!

Als je vragen hebt over het project of interesse om een steentje bij te dragen, kan je altijd terecht bij mevrouw Vanlommel of Ineke Barbaix via smartschool.

We geven je hier ook even het verslag mee van Leen Hertens, die in 2014 op inleefreis geweest is naar Kiruhura.

Leen: “Of ik het zag zitten om mee te gaan op inleefreis naar Rwanda om het scholenbandenproject ter plaatse te gaan bekijken? Die vraag hebben ze me geen twee keer moeten stellen. Ook van thuis uit werd ik gemotiveerd om deze reis te maken. Plots ging alles in een stroomversnelling: voorbereidingen, vergaderingen, inentingen, vliegtickets… Ik was er helemaal klaar voor. Het zou m’n allereerste ervaring in en kennismaking met Afrika zijn. Heel benieuwd en toch ook een klein beetje nerveus stapte ik het vliegtuig op.

Voor ik vertrok, betrapte ik mezelf erop dat ik, misschien onbewust, een aantal vooroordelen en clichés had waar ik aan dacht bij het horen van “Afrika”. Hierdoor vormde ik een (deels foutief) beeld. Al snel werd dat beeld bijgestuurd door de realiteit. We werden enorm open ontvangen door ons gastgezin. Zij hadden hun huis helemaal voor ons ter beschikking gesteld. Het weinige dat ze hadden, wilden ze direct met ons delen. Ze gingen zelfs ergens anders slapen, zodat wij hun kamers konden gebruiken. Hoe cliché dit ook mag klinken, maar het viel me direct op hoe gelukkig die mensen waren dat ze dit voor ons konden doen. Ik voelde me er enorm welkom.

Anderzijds bleek een deel van de verwachting dan weer wel waar te zijn: kinderen lopen er op blote voeten en in gescheurde kleertjes rond en met een stok of een gescheurde bal kunnen ze zich uren bezig houden.  Door die kindjes zo bezig te zien, begin je natuurlijk na te denken over hoe goed wij het thuis eigenlijk wel niet hebben. Dat het absoluut niet nodig is om te zeuren als de bus weer eens 2 minuten te laat is of als we van onze ouders de taak krijgen om de vaatwasmachine te legen of wanneer we voor school veel werk hebben.

Het is een enorm cliché te zeggen dat je anders gaat denken over de wereld als je op plekken zoals deze bent geweest. Maar het is een cliché dat ik alleen maar kan bevestigen. Ik ben me veel bewuster geworden van wat we hebben en hoe blij we daarmee mogen zijn.

In de lange rit in het busje van het gastgezin in Kigali naar de school van het project in Kiruhura konden we genieten van het wondermooie uitzicht van dit land. Het was prachtig. We begonnen aan een fantastisch avontuur, een reis die ik nooit zou vergeten.

Op de school zelf werd ik positief verrast. Opnieuw werden we heel open verwelkomd, deze keer door de leerkrachten en leerlingen van de scholenbandengroep. We kregen een rondleiding doorheen de school. De meeste klassen zagen er vrij kaal uit, het bord was overal heel vuil, de klassen zaten overvol met leerlingen en schoolboeken waren er niet of amper. Vol trots toonde de chemieleerkracht het spiksplinternieuwe labo. Daar kon onze school zeker en vast een voorbeeld aan nemen!!

Ondanks deze dingen verschoot ik toch op een positieve manier van wat er wel aanwezig was en hoe duurzaam de school was. De kostuums werden er zelf gemaakt, een deel van het eten werd zelf gekweekt en de overschotten werden aan varkens gegeven zodat niets verloren ging.

De reis liet me dingen op een andere manier bekijken, maakte me meer bewust van hoe het is op sommige plekken in de wereld. Het was absoluut niet bedoeld om de wereld te verbeteren; dat is ook absoluut niet realistisch. Toch ben ik blij met de kleine dingen die werden bereikt zoals de leerlingen kennis laten maken met de Belgische cultuur door het fotodagboek dat we voor de reis maakten. Daarin toonde we onze eetgewoontes, dagdagelijkse bezigheden, hobby’s etc.

Het was een onvergetelijke reis waar ik ondanks de toch wel vrij grote cultuurshock enorm van heb genoten. Zowel van het gastgezin in Kigali, de leerlingen op school als de prachtige natuur, het eten en alle andere dingen die we daar hebben meegemaakt. Augustus 2014 zal een periode zijn die ik niet snel vergeet!”